Veilig en wel aangekomen in Vietnam
04/10/06 10:00
Zondag zijn we veilig en wel in Saigon, of beter HCMC, aangekomen. Op het vliegveld in HongKong nog snel ff onze laatste HongKong dollars opgemaakt, en daarna het vliegtuig in naar ons tweede land. Op het vliegveld een taxi geregeld naar de de backpackerswijk in HCMC. De reis met de taxi was al erg spannend. Zo veel scooters bij elkaar hebben ze waarschijnlijk nergens anders ter wereld. En verkeersregels...? Die kennen ze hier niet! We hadden zo een goed hotelletje te pakken. Het bleek al snel dat we hier veel goedkoper uit zouden zijn dan in China. Hier hadden we voor de helft van de prijs in China een grote kamer met 2 kingsize bedden en een badkamer. Dat was wel erg luxe, maar we zijn daarna toch maar snel verhuist naar een normale kamer.
Na aankomst zijn we eerst iets gaan drinken op het terras. Meteen een bord vietnamese loempia's besteld. Wow..heerlijk! Terwijl wij van ons biertje zaten te genieten, kwamen van alle kanten jonge kinderen aangelopen die ons boeken en armbandjes enz. wilden verkopen. We hebben meteen een goedkope Lonely Planet gescoord. Heel de tijd in China hebben we hiernaar gezocht en nu hadden we er meteen de eerst avond 1 te pakken. Die kinderen hier, dat is trouwens echt zielig. Sommigen hebben net leren lopen, of nog niet eens en ze gaan dan midden in de nacht nog met hun moeder mee, om te leren hoe ze kaugom aan toeristen moeten verkopen. Op de foto's zie je 1 van de kinderen bij Suus op schoot zitten 0m 2.00uur 's nachts in een bar. Hij had eigenlijk in bed horen te liggen.
Een dag later bij het ontbijt hebben we twee mensen leren kennen. Joey en Laura, weer Ieren. Met hun zijn we die dag naar het oorlogsmuseum gegaan. Erg indrukwekkend om te zien. Er was een film over de oorlog en de invloed van 'Agent Orange' (ontbladeringsgif dat de Amerikanen over het land hebben uitgespreid) op Vietnamese mensen. Vooral de kinderen van de mensen die aan het gif waren blootgesteld zijn soms met afschuwelijke misvormingen geboren. Hier wordt je echt even stil van. Ook waren er allerlei foto's en kon je de cellen zien waar de Veitnamezen werden opgesloten en werden gemarteld.
's Avonds zijn we met Joey en Laura bij onze favoriete bar gaan eten. En tot onze grote verrassing kwamen we hier onze andere Ierse vrienden uit Beijing tegen. Ongelooflijk dat je hier bekende tegen kan komen. Maar we hebben er een gezellige avond van gemaakt. We waren om 17.00uur in de bar en rond 2.00uur waggelden we naar ons hotel.
In de tussentijd zitten we al de hele tijd met een groot probleem. Zoals we eigenlijk hadden aangekondigd zouden we Vietnam voor het grootste deel overslaan vanwege de typhoon die in het midden van het land veel schade heeft aangericht. Maar na onze eerste avond hier op het terras wilden we toch eigenlijk graag meer van het land zien. Het probleem is, dat je bijna niet aan informatie kan komen over de situatie daar. Meerdere mensen kampen hier met hetzelfde probleem, maar niemand weet wat ze moeten doen. Op Internet is weinig te vinden en van de mensen hier hoor je allerlei verschillende verhalen. We hebben nu besloten om morgen met de bus naar Dalat te reizen en vandaaruit naar Natrang te gaan. Dit zal zeker een week duren, en daar willen we dan verder bekijken of we doorgaan naar Hanoi. Vanuit Hanoi zouden we dan terugvliegen naar HCMC en een Mekongdelta-tour doen met exit naar Cambodja.
De typhoon was de ergste in 16 jaar en veel huizen zijn beschadigd. Daken van de huizen en op dit moment is in dat gebied geen electriciteit en water. De algemene opvatting hier is dat het binnen een week toch weer gerapareerd zal zijn. De electriciteit zal waarschijnlijk morgen of overmorgen al weer werken en de mensen herstellen zich vrij snel omdat ze van de toeristen afhankelijk zijn.We gaan dus toch maar eens zelf een kijkje nemen.Waarschijnlijk dus toch Vietnam voor ons!
Vandaag hebben we trouwens de Cu Chi tunnels bezocht. We hadden voor 5 dollar pp een tourtje geboekt dat de hele dag besloeg. Eerst naar de Cao Dai tempel. Erg bekend, een apart bouwwerk en dit is de heilige stad van de Cao Dai. Cao Dai is een religie die alleen in Vietnam voorkomt en een mix is van verschillende geloven. Daarna lunch en door naar de tunnels. Hier hebben we eerst een korte documantaire bekeken over de tunnels gedurende de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Na de film zijn we het complex (onze eerste jungle ervaringen) van de tunnels ingegaan. Hier kwamen we de boobytraps tegen die de Vietnamezen gebruikten (daar wil je niet inkomen...), heeft Suus zich als vrijwilliger in een echte tunnel laten zakken en hebben we de ondergrondse bunkers en keukens gezien (met een heel ingenieus systeem dat de rook ongeveer 300 meter verder boven de grond uit laat komen).
Maar het hoogtepunt waren de tunnels en de schietbaan. Jaja, wij hebben geschoten met AK-47's (russische wapens). Dat was een hele ervaring. De schok en het lawaai waren harder dan verwacht!
Suus is daarna nog de tunnelrat uit gaan hangen door met een Vietnamese militair een 30 meter lange echte tunnel door te kruipen (zie foto's). Niels liet dit toch maar aan zich voorbij gaan, die tunnels zijn namelijk echt smal....
Tot zover onze belevenissen in HCMC. Morgen nemen we al vroeg de bus naar Dalat. Een reis van ongeveer 7 uur.
Na aankomst zijn we eerst iets gaan drinken op het terras. Meteen een bord vietnamese loempia's besteld. Wow..heerlijk! Terwijl wij van ons biertje zaten te genieten, kwamen van alle kanten jonge kinderen aangelopen die ons boeken en armbandjes enz. wilden verkopen. We hebben meteen een goedkope Lonely Planet gescoord. Heel de tijd in China hebben we hiernaar gezocht en nu hadden we er meteen de eerst avond 1 te pakken. Die kinderen hier, dat is trouwens echt zielig. Sommigen hebben net leren lopen, of nog niet eens en ze gaan dan midden in de nacht nog met hun moeder mee, om te leren hoe ze kaugom aan toeristen moeten verkopen. Op de foto's zie je 1 van de kinderen bij Suus op schoot zitten 0m 2.00uur 's nachts in een bar. Hij had eigenlijk in bed horen te liggen.
Een dag later bij het ontbijt hebben we twee mensen leren kennen. Joey en Laura, weer Ieren. Met hun zijn we die dag naar het oorlogsmuseum gegaan. Erg indrukwekkend om te zien. Er was een film over de oorlog en de invloed van 'Agent Orange' (ontbladeringsgif dat de Amerikanen over het land hebben uitgespreid) op Vietnamese mensen. Vooral de kinderen van de mensen die aan het gif waren blootgesteld zijn soms met afschuwelijke misvormingen geboren. Hier wordt je echt even stil van. Ook waren er allerlei foto's en kon je de cellen zien waar de Veitnamezen werden opgesloten en werden gemarteld.
's Avonds zijn we met Joey en Laura bij onze favoriete bar gaan eten. En tot onze grote verrassing kwamen we hier onze andere Ierse vrienden uit Beijing tegen. Ongelooflijk dat je hier bekende tegen kan komen. Maar we hebben er een gezellige avond van gemaakt. We waren om 17.00uur in de bar en rond 2.00uur waggelden we naar ons hotel.
In de tussentijd zitten we al de hele tijd met een groot probleem. Zoals we eigenlijk hadden aangekondigd zouden we Vietnam voor het grootste deel overslaan vanwege de typhoon die in het midden van het land veel schade heeft aangericht. Maar na onze eerste avond hier op het terras wilden we toch eigenlijk graag meer van het land zien. Het probleem is, dat je bijna niet aan informatie kan komen over de situatie daar. Meerdere mensen kampen hier met hetzelfde probleem, maar niemand weet wat ze moeten doen. Op Internet is weinig te vinden en van de mensen hier hoor je allerlei verschillende verhalen. We hebben nu besloten om morgen met de bus naar Dalat te reizen en vandaaruit naar Natrang te gaan. Dit zal zeker een week duren, en daar willen we dan verder bekijken of we doorgaan naar Hanoi. Vanuit Hanoi zouden we dan terugvliegen naar HCMC en een Mekongdelta-tour doen met exit naar Cambodja.
De typhoon was de ergste in 16 jaar en veel huizen zijn beschadigd. Daken van de huizen en op dit moment is in dat gebied geen electriciteit en water. De algemene opvatting hier is dat het binnen een week toch weer gerapareerd zal zijn. De electriciteit zal waarschijnlijk morgen of overmorgen al weer werken en de mensen herstellen zich vrij snel omdat ze van de toeristen afhankelijk zijn.We gaan dus toch maar eens zelf een kijkje nemen.Waarschijnlijk dus toch Vietnam voor ons!
Vandaag hebben we trouwens de Cu Chi tunnels bezocht. We hadden voor 5 dollar pp een tourtje geboekt dat de hele dag besloeg. Eerst naar de Cao Dai tempel. Erg bekend, een apart bouwwerk en dit is de heilige stad van de Cao Dai. Cao Dai is een religie die alleen in Vietnam voorkomt en een mix is van verschillende geloven. Daarna lunch en door naar de tunnels. Hier hebben we eerst een korte documantaire bekeken over de tunnels gedurende de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Na de film zijn we het complex (onze eerste jungle ervaringen) van de tunnels ingegaan. Hier kwamen we de boobytraps tegen die de Vietnamezen gebruikten (daar wil je niet inkomen...), heeft Suus zich als vrijwilliger in een echte tunnel laten zakken en hebben we de ondergrondse bunkers en keukens gezien (met een heel ingenieus systeem dat de rook ongeveer 300 meter verder boven de grond uit laat komen).
Maar het hoogtepunt waren de tunnels en de schietbaan. Jaja, wij hebben geschoten met AK-47's (russische wapens). Dat was een hele ervaring. De schok en het lawaai waren harder dan verwacht!
Suus is daarna nog de tunnelrat uit gaan hangen door met een Vietnamese militair een 30 meter lange echte tunnel door te kruipen (zie foto's). Niels liet dit toch maar aan zich voorbij gaan, die tunnels zijn namelijk echt smal....
Tot zover onze belevenissen in HCMC. Morgen nemen we al vroeg de bus naar Dalat. Een reis van ongeveer 7 uur.